Duvarda yaşlı bir kadın…
Başında yılların güneşini, yağmurunu görmüş Vietnam şapkası. Ellerini yüzüne dayamış. Gözlerinin çevresinde zamanın açtığı yollar…
Ve bütün o çizgilerin ortasında sıcacık bir gülümseme.
Gösterişli değil.
Ama insanı önünde durduracak kadar gerçek.
Belki de Derya Güncan’ın “Kalbimde İzi Kaldı” adını verdiği fotoğraf sergisini anlatmaya tek başına bu kare yetiyor.
Çünkü Güncan’ın objektifi Vietnam’da yalnızca yüzleri değil; o yüzlerin ardındaki hayatı, yaşanmışlığı ve bütün zorluklara rağmen kaybolmamış gülümsemeleri yakalamış.
…
Derya Güncan bir diş hekimi.
Yıllardır insanların gülümsemelerine değer katıyor. Fotoğraf makinesi eline geçtiğinde ise gülümsemeyle arasında başka bir bağ kurulmuş.
Birinde gülümsemeye dokunuyor…
Diğerinde onu zamandan çekip alıp ölümsüzleştiriyor.
“Benim için fotoğraf, anın içindeki cevheri görünür kılmanın, onu çoğaltıp paylaşabilmenin bu dünyadaki en güzel yolu” diyor.
Yıllarca okuyarak, gezerek, gözlemleyerek biriktirdiklerini fotoğrafın büyülü diliyle buluşturmuş.
Ocak 2026’da Vietnam’a gitmiş.
Binlerce fotoğraf karesiyle dönmüş.
Ama belli ki asıl biriktirdikleri hafıza kartında değil, kalbindeymiş.
…
Yaşlı yüzlerin derin çizgileri…
Çocukların gözleri…
Ve hayatın bütün yorgunluğuna rağmen kaybolmamış o pırıl pırıl gülümsemeler…
Şimdi o gülümsemeler Vietnam’dan binlerce kilometre uzakta, Flamm Bodrum / Gölköy’de sanatseverlerle buluştu.
Serginin açılışı yoğun ilgi gördü. Flamm Bodrum’un sergi alanını dolduran kalabalık, fotoğrafların önünden yalnızca geçip gitmedi.
Kimi bir portrenin karşısında uzun uzun durdu, kimi bir ayrıntıyı yanındakine gösterdi, kimi hiç tanımadığı bir insanın yüzünde kendi hayatından bir şeyler aradı.
Fotoğrafların önünde sohbetler başladı, hikâyeler anlatıldı.
Vietnam’da bir anlığına açılıp kapanan deklanşör, aylar sonra Gölköy’de onlarca insanı aynı duygunun çevresinde buluşturmuştu.
…
Duvardaki yaşlı kadına bir kez daha dönüyorum.
Yüzündeki her çizgi sanki ayrı bir cümle…
Belki çocukluğunu anlatıyor biri.
Belki kaybettiklerini bir diğeri.
Belki yoksulluğu…
Belki sevgiyi…
Ama dudaklarının kenarında hâlâ o gülümseme var.
İnsan ister istemez düşünüyor:
Bir insanın yüzü yaşlanıyor da, gülümsemesi neden yaşlanmıyor?
…
“Kalbimde İzi Kaldı” bu nedenle yalnızca bir Vietnam fotoğrafları sergisi değil.
Bir yolculuktan geriye kalan insan hikâyeleri…
Derya Güncan’ın dileği de çok sade:
Vietnam’da karşılaştığı insanların pırıl pırıl gülümsemeleri, burada başka insanların gülümsemesine vesile olsun.
Bir kadın Vietnam’da gülümsüyor.
Bir fotoğrafçı o anı yakalıyor.
Kare binlerce kilometre yol geliyor, Flamm Bodrum’un duvarına asılıyor.
Ve adını bile bilmediğimiz o kadının gülümsemesi, Gölköy’de başka yüzlerde yeniden çoğalıyor.
Bir gülümseme dünyayı değiştirmeyebilir…
Ama bir insanın dünyasına dokunabilir.
Derya Güncan’ın sergisi de işte bu dileğin ilk filizi…
