Belki de Aradığımız Cevap Hep Karşımızdaydı…
“Bir toplumu anlamak istiyorsanız… Önce aynaya nasıl baktığına bakın…”
İnsan ilginç bir varlık…
Başına kötü bir şey geldiğinde…
İlk yaptığı şey çözüm aramak değildir.
Suçlu aramaktır.
Çünkü suçlu bulmak rahattır…
Sorumluluk almak zordur.
…
Bugün Bodrum’da da aynı manzarayı görüyoruz.
Birileri belediyeyi suçluyor…
Birileri hükümeti…
Birileri hayvanseverleri…
Birileri sokak hayvanlarını…
Oysa belki de yıllardır yanlış kapıyı çalıyoruz.
Çünkü mesele…
Kimin suçlu olduğu değil…
Nasıl bu noktaya geldiğimizdir.
…
Bir köpek sokağa kendiliğinden düşmez.
Bir martı çöplüğü kendiliğinden seçmez.
Bir domuz mahalleye keyfinden inmez.
Bir keklik sessizce ortadan kaybolmaz.
Her değişimin arkasında…
İnsanın bıraktığı bir iz vardır.
…
Belki de cevap…
Belediyede değil…
Bakanlıkta değil…
Komşumuzda da değil…
Her sabah yüzümüzü yıkarken baktığımız aynadadır.
Çünkü bir hayvanı sokağa terk eden de insandı…
Onu sahiplenen de…
Kanunu çıkaran da…
Kanunu uygulayan da…
Sessiz kalan da…
Sesini yükselten de…
Aynı toplumun insanlarıydı.
…
Belki de Bodrum’un en büyük sorunu…
Sokak hayvanları değildir.
Sorumluluğu sürekli birbirimize devretmeye alışmış olmamızdır.
Çünkü herkes çözümü karşı tarafta aradığında…
Hiç kimse kendi payına düşeni yapmaz.
…
Oysa doğa suçlu aramaz.
Denge arar.
Ve denge bozulduğunda…
Faturayı herkese birlikte çıkarır.
Ormana da…
Denize de…
Sokağa da…
İnsana da…
…
Belki de artık yeni bir soruyla başlamanın zamanı geldi.
“Ben ne yapabilirim?”
Çünkü büyük değişimler…
Başkalarının attığı ilk adımla değil…
İnsanların kendi attığı ilk adımla başlar.
…
Belki de Bodrum’u değiştirecek olan…
Yeni bir kanundan önce…
Yeni bir bakış açısıdır.
Ve o bakış…
Her sabah bizi sessizce bekleyen aynada başlar.
